چه کسی بی خبر یکهو

                     این «پایان» را

                             وسط قصه ما نوشت؟!

شبه سیاه خاطره نمیشه از یادم بره
تلخیه اون دقیقه ها اشک و به یادم میاره
هوای زندگی برام پدر منو تنها نزار
یه بار دیگه نگام بکن به منه بی صبرو قرار
اینجا دلم تنگه همش برای بودنت پدر
به یادتم هر جا باشم هر شبو هر صبح سحر
تو دست من دست تو بود روز خداحافظیمون
نفهمیدم چطور گذشت نشد بگم پیشم بمون
با غمه تو چطور میشه زندگی رو ادامه داد
بگو پدر چطور میشه اون سوی ابرا نامه داد
ترانه هامو می ریزم به جای گل روی تنت
کاشکی ترامه مو پدر میشنیدی قبل رفتنت
گفتم بمونم پیش تو شاید چشاتو وا کنی
پدر نشد یه بار دیگه اسمه منو صدا کنی
چی منو دل تنگ می کنه به جز غروب تو پدر
نبود تو درد منو چه دردی از این بالا تر

چه دردی از این بالاتر

چه دردی از این بالاتر

چه دردی از این بالاتر 

چه دردی از این بالاتر

چه دردی از این بالاتر

.

.

.

.

این روزا زندگی تقریبا داره عادی میشه به جز شبایی که داری به مرز خفگی می رسی و جرات حفه شدن نداری ...

عادی  شدنی که  شاید از گند ترین روز عمرت هم گند تره  ولی خوب باید زندگی کرد بدون کسایی که 23 سال از زندگیتو  لحظه لحظه  پر کرده بودن  و 67 سال دیگه هم بیشترین سهم زندگیت میشن و هستن  .... حتی با اومدن جدید ترین فرد زندگیت....

راستی رفیق تو که هر دفعه می گی خدارو داری  میبینی  .. .

دوست قدیمی با تو هم هستم ... تو که گفتی  خدارو  اویزون  به  صلیب دیدی...

دوست قدیمی تازه غریبه تو که می گی  خدا همیشه باهاته  حتی  با تموم گند بودن زندگیت و به اغما رفتن لحظه هات خدارو دیدی

بیارید نشونم بدید...مگه نمی گید  هست ؟ پس چرا نمی تونید بودنشو ثابت کنید ؟

رو به رومی، مث دیوار

نمی تونم بت بگم خدانگهدار

درد دل کن، بگو اینبار

سهم من از تو چیه جز تن تبدار

چی شد از من، دل بریدی

دیگه روی خوش به من نشون نمیدی

چرا از من ، دس کشیدی

وقتی فایده ای نداره ناامیدی

برگرد پیش من ، اینجا همین ساعت

بی مکث بی وقفه ، در اولین فرصت

حتی یک بار، نشو دلسرد

نگو سرنوشت من و تو رو جدا کرد

واسه درمون، واسه این درد

از تموم جاده های رفته برگرد

برگرد پیش من ، اینجا همین ساعت

بی مکث بی وقفه ، در اولین فرصت ...

شاعر:احتمالا مهدی موسوی